برگرفته از نام کوه کوچکی در جنوب بیت المقدس به نام صهیون (Zion) که به جنبش ملی یهود اطلاق شده است.
شاید نتوان تاریخ دقیقی برای زمان ابداع این واژه به دست آورد ولی شروع فعالیت های علنی جنبش صهیونیسم را می توان با برپایی کنفرانس بال در سوئیس و در اوت 1897 مقارن دانست.
در این کنفرانس رهبران یهودی از سراسر جهان و به ویژه اروپا گرد هم آمدند تا برای برپایی «دولتی یهودی» تصمیم گیری کنند.
این کنفرانس در ظاهر توسط تئودور هرتصل رهبری می شد که یک خبرنگار بود و کتابی نوشته بود به نام «دولت یهود» و در آن مظلومیت یهود و نیاز او به داشتن یک دولت را ذکر کرده بود. هرتصل تحت تأثیر محاکمه آلفرد دریفوس یهودی در فرانسه به جرم جاسوسی برای آلمان فعالیت خود را شروع کرده بود.
صهیونیست ها ـ یهودیان نژادپرست و پیرو جنبش ملی یهود ـ با انتخاب فلسطین خواستار سلطه بر مهمترین منابع و ذخایر ملل مسلمان و همچنین تسلط بر آبراه های استراتژیک دنیا بوده اند.
به دنبال تشکیل اولین کنگره ی صهیونیستی در سال 1897، سازمانی تحت عنوان «سازمان جهانی صهیونیسم» به منظور تحقق برنامه صهیونیست ها تشکیل و همه ساله کنگره هایی در نقاط مختلف جهان برگزار می شود.
از جمله شخصیت های برجسته ی صهیونیسم حییم وایزمن، ناهوم سوکولو، لئو پینسکر، احد هاآم (آشر گینزبرگ)، برنارد لازار و هربرت ساموئل هستند.
سرسپردگی انگلیس به آرمان صهیونیست ها با صدور اعلامیه ای مبنی بر محترم شمردن حق تشکیل وطن یهودی برای آنها در فلسطین و بعدها به رسمیت شناختن این دولت نامشروع توسط آمریکا از جمله لایل اصلی تحقق این نیت شوم بوده است.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
برای اطلاع بیشتر به کتب ذیل مراجعه کنید:
– صهیونیسم؛ نوشته ی عبدالوهاب المسیری، ترجمه ی لواء رودباری، نشر دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی وزارت امور خارجه، 1374.
– تاریخ صهیونیسم؛ نوشته ی ناهوم سوکولوف، ترجمه ی داود حیدری، نشر مؤسسه ی مطالعات تاریخ معاصر ایران، 1377
ثبت دیدگاه