مصادیق حاکمان اشرافی و توسری خور

یکی از خاصیت‌های بزرگ حکومت محرومین و مستضعفین این است که اینها دیگر از قدرت‌ها نمی‌ترسند.

خاصیت اعیانیت و اشرافیت به اصطلاح و رفاه این است که چون همیشه خوف این مطلب که نبادا از این مقام، پایین بیایم و نبادا یک لطمه‌ای به اشرافیت من بخورد، این خوف، اسباب این می‌شد که نسبت به زیر دست‌ها ظالم و نسبت به بالا دست‌ها توسری خور باشد. یک نفر که نخست وزیر بود، وزیر بود و در تاریخ، در طول تاریخ از کسانی‌ بود که متکفل امور کشور بود، نسبت به زیردستان با تمام معنا ظلم می‌کرد – به حسب نوع البته – ولی وقتی مواجه می‌شد با یک سفارتخانه خارجی، کمال ذلّت را داشت. این خاصیت اشرافیت، به اصطلاح اشرافیت آن معناست که آنها داشتند، و خاصیت حکومت رفاه طلبان است که در مقابل سفارتخانه‌های خارجی ذلیل بودند و در مقابل رعیت خودشان و قشر محرومین با کمال قلدری رفتار می‌کردند.

11مرداد 1362

صحیفه امام ؛ جلد ۱۸؛ صفحه 29 و 30.