فاجعه غمبار منا یکی از مصیبت های کم نظیر و تکان دهنده جهان اسلام و امت اسلامی در دوران کنونی است. این حادثه تلخ نه فقط مسلمانان، بلکه جهان بشری را شگفت زده و داغدار کرده است. البته کشتار هزاران زائر خانه خدا را نمی توان جنایتی مستقل و جدا از دیگر رویدادهای سیاه کشورهای اسلامی برشمرد. حادثه سقوط اسرارآمیز جرثقیل در جوار کعبه و قربانی شدن مظلومانه شماری از حجاج و پناه گرفتگان در حرم امن الهی، جنایات ضدانسانی گروه های تروریستی و تکفیری در عراق، سوریه، لبنان و بوکوحرام در کشور نیجریه آن هم در پوشش دروغین اسلام؛ قتل عام جنون وار مردم مظلوم یمن که از اوایل فروردین سال جاری آغاز و هم چنان استمرار دارد؛ دست اندازی اشغالگران سفاک یهودی به حریم مسجدالاقصی و قبله اوّل مسلمانان در مسیر یهودی سازی قدس؛ تنها بخش ها و گوشه هایی از سلسله توطئه های مرتبط و به هم پیوسته علیه اسلام و امت اسلامی از سوی دشمنان اصلی مسلمانان و دین مبین اسلام است. بدون شکّ صهیونیسم جهانی و جریان توطئه گر یهود بین الملل در رأس این دشمنان قرار دارند.
قدرت های غربی و در رأس آن آمریکا و برخی اقمار اروپایی را باید لشکر پیاده و پا به رکابِ تحت فرماندهی این دشمن اصلی دانست. مستندات و مصادیق فراوانی در دوران معاصر برای اثبات این دیدگاه و ارزیابی وجود دارد و قابل ارائه است. اگر این مدارک و مستندات هم وجود نداشت، قرآن کریم و کلام الهی، خود گواه و حجّت کامل تر برای حکمیتِ معرفتی و مصداقی در این باره است. آن جا که در آیه 82 سوره مائده با تأکید و تصریح،شدّت دشمنی یهود با اهل ایمان را اعلام و آن ها را در رأس دشمنان مؤمنان و مسلمانان معرفی می کند.
این دشمن قسم خوردۀ پیامبر خاتم (ص) و امت او، با استناد به یک سری افسانه ها و داستان های خودساخته، این گونه القا و تبلیغ کرد که فلسطین «سرزمین موعود» و «حق تاریخی» «قوم برگزیده»(!) است. لذا وقتی توانست شاهرگ اقتصادی و شبکه های قدرتمند پولی آمریکا و اروپا را تحت قبضه و چنگال خود دربیاورد، برای اشغال فلسطین و برپایی دولت یهودی در آن سرزمین از هیچ اقدام و جنایتی فروگذار نکرد. پس از ده ها سال حرکت فرهنگی، اقتصادی و سیاسی توطئه گرانه، جنگ جهانی اوّل، اولین حرکت این گروه برای اشغال فلسطین بود.
از آن جا که انگلستان در آن زمان کانون مرکزی قدرت اقتصادی و سیاسی این دشمن بود بنابراین انگلیس، پیشقراول این آتش افروزی شد. در خلال این جنگ ارتش انگلستان به فرماندهی یک ژنرال یهودی به نام آلنبی سرزمین فلسطین را اشغال کرد. البته قبل از اشغال فلسطین نیز حکومت انگلستان توسط «بالفور» وزیر خارجه یهودی تبار آن کشور طی بیانیه ای خطاب به لرد روچیلد سر سلسله این خاندان یهودی ثروت سالار، موافقت خود را با ایجاد کانون ملّی یهود در فلسطین اعلام کرد. ناگفته نماند که حکام یهودی و صهیونیست انگلستان در خلال جنگ جهانی اوّل با اشغال ایران به عنوان یک سرزمین و منطقه فرهنگی، ژئوپولیتیکی و راهبردی بسیار مهمِ پیرامونی فلسطین، سلسله برنامه های توطئه آمیزی را در این کشور رقم زدند که منجربه قحطی بزرگ و قتل عام 9 میلیون نفر از جمعیّت 19 میلیون نفری ایران گردید. البته ایجاد فرقۀ وهابیت در سرزمین حجاز یکی دیگر از توطئه های این جریان یهودی ـ انگلیسی در سال های پیش از این بود که در جای خود نیازمند تبیین است.
به هرروی جنگ جهانی اوّل با ده ها میلیون قربانی، موجب شد، قوم یهود فلسطین را اشغال کند و سازمان جهانی صهیونیسم از طریق یک کمیته اجرایی به نام «آژانس یهود» (سُخنوت) صدها هزار یهودی را از اطراف و اکناف جهان به فلسطین منتقل کرد. صهیونیسم جهانی به دلیل پاره ای موانع و مشکلات و ناکامی ها در مسیر تحقق آرمان ایجاد دولت یهودی در فلسطین، آن هم پس از بیست سال تکاپوی همه جانبه پس از جنگ جهانی اوّل، سرانجام سناریوی تکمیلی خود را در قالب جنگ جهانی دوم طراحی و عملی ساخت. با جنگ جهانی اوّل فلسطین را اشغال کردند و با جنگ جهانی دوم، دولت یهودی «اسرائیل» را به قیمت قربانی کردن ده ها میلیون انسان دیگر تأسیس کردند. آن ها برای تثبیت و تحکیم موجودیت خود بیش از یک میلیون فلسطینی را در همان سال 1948م/ 1327ش، از خانه و سرزمین خود اخراج و آواره کردند و یا به طرز وحشیانه ای سلاخی و قتل عام کردند.
پس از تاسیس دولت جعلی و غاصب «اسرائیل»، رهبران یهودی و صهیونیست به این نتیجه و جمع بندی رسیدند که استراتژی «اسکان قوم یهود» و ایجاد «دولت یهودی» در فلسطین را محقق ساخته اند و باید در مسیر تحکیم، تقویت و استمرار موجودیت این دولت جعلی، استراتژی جدیدی را طراحی و اجرا کنند. بنابراین رئوون شیلواح اوّلین رئیس دستگاه اطلاعاتی و جاسوسی و دیوید بن گوریون نخست وزیر دولت غاصب اسرائیل «استراتژی PERIPHERALیا پیرامونی» را تهیه و تدوین کردند. براساس این استراتژی، پیرامون سرزمین فلسطین که به پایگاه نظامی قوم یهود یعنی اسرائیل تبدیل شده بود، باید دستخوش تغییرات و تحولاتی می گردید که امنیت اشغالگران یهودی در این منطقه را تامین و تضمین و در راستای تثبیت، تحکیم، منافع، مطامع و سیاست اشغالگران صهیونیست باشد. بنابراین آن ها علاوه بر این که زمینه ساز و آغازگر سلسله جنگ هایی علیه کشورهای اسلامی طی سال های 1948م/ (1327ش)؛ 1956م/ (1335ش)؛ 1967م/ (1346ش)؛ 1973م/ (1352ش)؛ 1982م/ (1361ش)، شدند، فعالیت های نظامی، اطلاعاتی و جاسوسی همه جانبه ای را از شمال آفریقا تا غرب آسیاآغاز کردند. انعقاد پیمان همکاری اطلاعاتی و جاسوسی میان موساد و «ساواک» دستگاه اطلاعاتی و امنیتی رژیم پهلوی و نیز دستگاه اطلاعاتی «میت» ترکیه، و اعزام صدها جاسوس و مأمور کارکشته به کشورهای مختلف اسلامی از سوی اسرائیل، ترور دانشمندان و نخبگان کشورهای مختلف اسلامی از مصر تا عراق، از جمله این تحرکات اسرائیلی است. البته پس از سقوط صدام نیز صدها دانشمند و نخبه و استاد برجسته عراقی از سوی جوخه های پنهان ترور موساد به قتل رسیدند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی و سقوط پایگاه های برونمرزی رژیم صهیونیستی هم زمان با سقوط سلطنت در ایران که کانون مرکزی توطئه صهیونیست ها علیه کشورها و امت اسلامی بود، خواب اشغالگران سرزمین فلسطین آشفته گشت. با استقرار نظام اسلامی در ایران، آرمان آزادی سراسر فلسطین و محو و نابودی رژیم جعلی اسرائیل در رأس سیاست و راهبرد ایران اسلامی قرار گرفت.
یاد و نام و مسأله فلسطین که با توطئه های استکباری به تدریج رو به فراموشی می رفت مجددا احیا و در صدر اخبار و مسایل امت اسلامی جایگاه خود را بازیافت. گفتمان انقلاب اسلامی روح تازه ای در کالبد فسرده فلسطینیان به ویژه نسل جوان فلسطینی دمید. انتفاضه اول و دوم، آزادسازی جنوب لبنان، پیروزی مقاومت اسلامی در جنگ 33 روزه، برچیده شدن شهرک های یهودی نشین در نوار غزه و ظفرمندی مقاومت فلسطین در جنگ های 22 روزه، 8 روزه و 51 روزه و … همه این ها ثابت کرد که حلقه های مقاومت در منطقه روز به روز محکم تر و گسترده تر و آماده تر برای تحقق آرمان آزادسازی سراسر فلسطین و قبله اول مسلمانان است. اشغالگران اسرائیلی از همان آغاز پیروزی نهضت اسلامی در ایران آن را «زلزله» ای قلمداد کردند که پایه های موجودیت آن ها را در اراضی اشغالی به لرزه در آورده است. برگزاری کنفرانس «تشیع، مقاومت، انقلاب» در مرکز مطالعات استراتژیک دایان در دانشگاه تل آویو در سال 1984م/ 1363ش، با هدف بررسی ابعاد گوناگونِ اصول و مبانی فکری و نظری انقلاب اسلامی، اوج اضطراب و وحشت صهیونیان را آشکارتر کرد. اگرچه پیش از این، با ایجاد جنگ توسط صدام علیه ایران انقلابی که صهیونیست ها طراح و بانی اصلی آن بودند، هراس خود را در برابر امواج نهضت اسلامی در منطقه آشکار کرده بودند. آن ها که با تمام اهرم های قدرت منطقه ای و جهانی خود برای حفظ تاج و تخت و سلطنت پهلوی و جلوگیری از پیروزی نهضت اسلامی در ایران ناکام مانده و شکست خورده بودند، لحظه ای از دسیسه و توطئه علیه نظام نوپای اسلامی درنگ را جایز ندیدند. ترور عالمان و نخبگان و شخصیت های برجسته انقلاب اسلامی، گوشه هایی از این توطئه بزرگ را نشان داده است. انواع تحریم های اقتصادی و فشارهای سیاسی و فتنه ها و نیز تبلیغات همه جانبه سیاسی و روانی مبنی بر تلاش ایران برای ساختن سلاح هسته ای و بمب اتم، به کارگیری همه ظرفیت ها و ابزارها برای تحریم ایران و تحت فشار قرار دادن مردم سلحشور و فداکار این سرزمین، اقدامات همه جانبه برای شناسایی دانشمندان هسته ای و نخبگان صنایع موشکی و بعضی اندیشه مندان و متفکران در حوزه های خاص با هدف ترور آنان، از دیگر دسایس شیطانی صهیونیست ها بوده است که هم چنان استمرار دارد. وحشت صهیونیست ها و هم پیمانان و متحدان جهانی و منطقه ای آن ها از پیشرفت روزافزون ایران اسلامی به سوی قله های بلند علمی در مسیر شکوفایی تمدن اسلامی و الگوسازی در عصر نوین برای جهان اسلام و امت اسلامی در این عرصه آن چنان است که آنها از هیچ اقدام وحشیانه و جنایت بار دریغ ندارند. از سوی دیگر گسترش و تعمیق فرهنگ مقاومت و تحکیم حلقه های آن در منطقه که متأثر و الهام گرفته از گفتمان امام و انقلاب اسلامی است،کهنه کاران عرصه نظامی و اطلاعاتی و جاسوسی را در جامعه صهیونی به شدت سراسیمه و آشفته کرده آن چنان که از هیچ اقدام شیطانی صرف نظر نمی کنند. ایجاد موج ایران هراسی، برقراری ارتباط، همکاری و نفوذ و حضور اسرارآمیز در دستگاه های سیاسی، امنیتی و اطلاعاتی بعضی ممالک اسلامی و حتی تصمیم سازی در برخی کشورهای منطقه با هدف مقابله با انقلاب اسلامی، ایجاد شکاف و اختلاف میان مسلمانان، تلاش برای شکستن حلقه های مقاومت در مسیر تأمین منافع و مطامع اسرائیل با دخالت، نقش و هزینه بعضی کشورهای اسلامی آن چنان که در بحرین، یمن، عراق، سوریه و لبنان کاملا آشکار و علنی است.
توسعه و افزایش ارتباط و همکاری اسرارآمیز دستگاه اطلاعاتی و جاسوسی اسرائیل غاصب (موساد) با برخی جریان ها، شخصیت ها و دستگاه های سیاسی، نظامی و امنیتی سعودی به خصوص پس از روی کار آمدن شاه سلمان و پسرش محمّدبن سلمان، آن چنان است که بعضی آگاهان سیاسی و امنیتی را دچار شگفتی کرده است. برخی معتقدند دخالت ها و جنایت های رسمی و آشکار عربستان سعودی در بحرین، یمن، سوریه، عراق و لبنان، متأثر از این همکاری است که نه فقط موجب رسوایی سران این حکومت در نزد مسلمانان و آزادگان جهان که در تضاد و تقابل با مصحلت، منافع، اقتصاد و امنیت سرزمین حجاز و ساکنان آن سرزمین است. قابل یادآوری است که مردم انقلابی یمن و رهبران انصارالله از همان ابتدای تجاوز و تهاجم وحشیانه سعودی ها به خاک آن کشور، دلایل خود را برای عدم موشکباران بعضی مناطق در سرزمین حجاز اعلام و بعضا تصریح کرده بودند که مقامات سعودی مترصد چنین زمینه و فرصتی هستند تا به بهانه آن برخی اقدامات و عملیات تخریبی را در مکه و مدینه عملی سازند.
راز همکاری مرموزانه حکام سعودی با اشغالگران صهیونی، اسرار ارتباط و تعامل گسترده و پرهزینه طرفین، یکی از معماهای پیچیده ای است که در این نوشتار مجال بررسی و تبیین آن نیست. مقصود این نوشته، اشاره ای کوتاه به پَس پرده توطئه قتل عام زائران خانه خدا در حریم امن الهی است.
به طور قطع، این توطئه سیاه و ننگین نه فقط موجب شرمساری و سرافکندگی حکام و خاندان سعودی بلکه سبب افزایش نفرت مسلمانان از آن ها و ایجاد اختلاف و شکاف میان کشورهای اسلامی خواهد بود.
در این باره گمانه زنی های متفاوتی صورت گرفته و دیدگاه ها و تحلیل های مختلفی ارائه گردیده است. برخی ضعف، ناتوانی، بی تدبیری و سوء مدیریت مقامات سعودی و بعضی دیگر، جنگ قدرت و اختلافات درون طایفه ای این خاندان و تسویه حساب های شاهزاده های دربار حاکم ریاض را علت این فاجعه اعلام و ارزیابی کرده اند.
فتنۀ افزایش و تشدید شکاف و اختلاف بین مسلمانان و کشورهای اسلامی نیز عامل دیگری است که تعدادی از مفسرین و تحلیل گران سیاسی به آن اشاره کرده اند.
عده ای نیز تحت الشعاع قرار گرفتن جنایات و آدم کشی های وحشیانه آل سعود از طریق همکاری این طایفه با گروه های تکفیری و تروریستی القاعده و داعش در عراق، افغانستان، سوریه، لبنان را علت دیگر فاجعه منا دانسته اند.
از دیدگاه دیگر، به حاشیه کشاندن اخبار و پیامدهای توطئه ها و تحرکات اسرائیلی ها در کرانه باختری و نوار غزه، به خصوص در جوار مسجدالاقصی و کشتار و بازداشت روزافزون فلسطینیان، افزایش و گسترش طرح یهودی سازی قدس و حتی نقشه شیطانی تخریب مسجدالاقصی، یکی از دلایل این فاجعه است.
اما نکته بسیار مهم تر و تأمل برانگیزتر، نقش و دخالت موساد، سازمان اطلاعاتی و جاسوسی اسرائیل، در حادثه منا است.
از نظر برخی کارشناسان و آگاهان عرصه سیاسی و اطلاعاتی، مقامات موساد پس از طراحی این نقشه و هماهنگی های تشکیلاتی با مقامات ذی ربط سیاسی، نظامی، اطلاعاتی و دربار سعودی نسبت به اجرای این طرح اقدام کرده اند.
می گویند یکی از اهداف این عملیات پنهان، ربودن و یا ترور بعضی اشخاص برجسته ی تعدادی از کشورهای اسلامی (شامل ایران، عراق، مصر، لبنان، پاکستان و …) بود که از سوی موساد نشان شده بودند. آن ها برای اجرای برنامه و رسیدن به اهداف، خود را نیازمند پوشش مناسبی دیدند که براساس آن، حادثه غمبار منا را طراحی و مدیریت کردند. گفته شده که افسران، مأموران و جوخه های پنهان ترور موساد با لباس مبدل کارگزاران و مأموران سعودی در این حادثه حضور داشته و اقدام کرده و مأموریت خود را انجام داده اند. پاره ای اخبار و گزارش های دریافتی حکایت از آن دارد که برخی اشخاص یهودی، مدّت ها قبل از مراسم حج و فاجعه منا، درباره وقوع یک حادثه در مکه در ایام حضور حاجیان خبر داده بودند. این که مأموران و جاسوسان موساد و کارگزاران سعودی تا چه اندازه در طراحی و اجرای نقشه درست و دقیق عمل کرده و حتی در رسیدن به اهداف خود، موفقیت به دست آورده و یا خطا و نادرست عمل کرده و شکست خورده اند، بحث جداگانه و مستقل دیگری است که در این نوشتار مجال بررسی آن نیست.
اگرچه تاکنون اطلاعات و اخبار روشنی در این باره منتشر نشده است و حتی کانون های اطلاعاتی و نیز رسانه ها و تحلیل گران غربی و صهیونی، سعی در انحراف افکار و اذهان عمومی در این خصوص دارند، اما با گذشت زمان، همکاری اسرارآمیز بعضی مقامات، شاهزادگان و دستگاه های ذی ربط دربار سعودی با مقامات اسرائیلی و موساد، آشکار خواهد شد و رسوایی بزرگ دیگر خاندان سعودی رقم خواهد خورد.
البته در این میان، سهم و نقش دو سازمان اطلاعاتی و جاسوسی آمریکا و انگلیس یعنی سیا و ام آی 6 را نباید نادیده گرفت. برخی گمانه زنی ها، از اطلاع، همکاری و هماهنگی این دو سازمان با مقامات اسرائیلی و سعودی خبر داده و آن را کاملاً مورد تأیید قرار می دهد.
عبدالرحمن احمدی
ثبت دیدگاه