غزه و حنجره‌اي بيروتي

نه وطن ماند و نه مردم نه جهان پيدا بود

نه نگاهي كه پر از غربت زيتون‌ها بود

آهن و خون شبي از مرگ فراهم كردند

كوچه‌ها شعله‌ور اين شب بي‌فردا بود

*
آسمان خشك و زمين خشك و دقايق همه خشك

خشك‌تر چشم تو در هروله‌ي دريا بود

خاك و خاكستر و باروت تفاهم كردند

باز هم نوبت آتش‌ زدن قانا بود

*
غزه كل مي‌زد با حنجره‌اي بيروتي

كوچه‌ها ملتهب از كوچ پرستوها بود

سينه‌ها از نفس گرم سواران سرشار

دست‌ها از خون دريا دريا دريا بود

*
كودكاني همه از نسل شتيلا ديدند

كه دل‌آزرده‌ترين پيغمبر موسي بود

محمدحسين صفارزاده