دیندار

اِنَّ صاحِبَ الدّينِ فَكَّرَ فَـعَـلَـتْهُ السَّكينَةُ وَ اسْتَـكانَ فَـتَواضَعَ وَ قَنِعَ فَاسْتَغْنى وَ رَضىَ بِما اُعْطىَ وَ انْفَرَدَ فَكُفىَ الاْخْوانَ وَ رَفَضَ الشَّهَواتِ فَصارَ حُرّا وَ خَلَعَ الدُّنْيا فَتَحامَى الشُّرورَ وَ اطَّرَحَ الْحَسَدَ فَظَهَرتِ الْمَحَبَّةُ وَ لَمْ يُخِفِ النّاسَ فَـلَـمْ يَخَفْهُمْ وَ لَمْ يُذْنِبْ اِلَيْهِمْ فَسَلِمَ مِنْهُمْ وَ سَخَتْ نَفْسُهُ عَنْ كُلِّ شَى‏ءٍ ففازَ وَ اسْتَكْمَلَ الْفَضْلَ وَ اَبْصَرَ العافيَةَ فَاَمِنَ النَّدامَةَ؛

آدم دين‏دار چون می ‏انديشد، آرامش بر جان او حاكم است. چون خضوع می‏كند متواضع است. چون قناعت می ‏كند، بی ‏نياز است. به آنچه داده شده خشنود است. چون تنهايى را برگزيده از دوستان بی ‏نياز است. چون هوا و هوس را رها كرده آزاد است. چون دنيا را فرو گذارده از بدی‏ها و گزندهاى آن در امان است. چون حسادت را دور افكنده محبتش آشكار است.مردم را نمی‏ترساند پس از آنان نمی ‏هراسد و به آنان تجاوز نمیكند پس از گزندشان در امان است. به هيچ چيز دل نمی‏بندد پس به رستگارى و كمال فضيلت دست می يابد و عافيت را به ديده بصيرت می‏نگرد پس كارش به پشيمانى نمی كِشد.

امالى مفيد، ص 52