مطابق آمار و گزارش های ۱۵ سال قبل «در حالیکه با شش میلیارد دلار می شد آموزش و پرورش را برای همگان در جهان برقرار کرد، تنها آمریکاییها و اروپاییها سالانه مبلغ ۱۷ میلیارد دلار برای غذای حیوانات دست آموز خود صرف می کردند… هر کودک تازه متولد شده در نیویورک، پاریس و لندن در طول عمر خود ۵۰ برابر یک کودک متولد شده در کشورهای در حال توسعه کالا مصرف و تلف می کند و ایجاد آلودگی می نماید… دارایی سه نفر از ثروتمندترین افراد جهان از مجموع تولید ناخالص ملی ۴۸ کشور فقیر جهان بیشتر است… ۸۶ درصد کالاها و خدمات جهان فقط توسط ۲۰ درصد مردم جهان مصرف می شود…»۴
شدت تفاوت و تبعیض طبقاتی در خود آمریکا هم وجود دارد. آمارهای عمومی و کلی – مثل آنچه که در سطور قبل نقل شد – آمارهای میانگین است اما برخی موارد که جزئی تر مسائل را مورد بررسی قرار می دهد، ابعاد عجیب دیگری را هم نشان می دهد.
«انجمن اتحاد ملی پایان بی خانمانی در آمریکا اعلام کرد بر اساس آماری که برای اولین بار پس از ده سال در آمریکا گرفته شد- در سال ۲۰۰۵ نشان داد که در آمریکا ۷۵۰ هزار نفر بی خانمان وجود دارد. این رقم بسیار شناور است و به راحتی قابل دسترسی و تثبیت نیست. بر اساس این گزارش حدود ۴۴% از بی خانمانهای آمریکا شبها را در خیابانها به صبح می رسانند؛ ۵۹% مجرد و ۴۱% دارای همسر و فرزند هستند…»۵
اغلب این بی خانمانها وبسیاری از کارتن خوابها و دیگر افراد فقیر و محروم آمریکا غذای خود را از اضافات دور ریخته شده و از میان زباله به دست می آورند. آنها عموماً سیاه پوست و رنگین پوستند و در میان آنها حتی یک یهودی دیده نشده است.
این وضعِ ثروتمندترین و قدرتمندترین کشور مرفّه و پیشرفته دنیاست.
بعضی ها – و یا شاید هم خیلی ها – حتی با این تصویر از نظام مالی جهانی، اما آن را قدرتی محتوم و چاره ناپذیر می پندارند که تارهای نامرئی و مرئیش به همه زندگی مردمان جهان تنیده شده و همة مردم عالم مجبورند تحت این سلطة همه جانبه تسلیم محض باشند. ولی این تصوری غلط است. بزرگی فاجعه تغییری در درک روابط علت و معلولی مسائل نمی دهد. در واقع این ارقام و ابعاد ما را چنان تحت تأثیر قرار می دهد که منطق و استدلال را از ما می گیرد؛ در حالی که با کمی دقت می توان نکات ضعف این جبهه را فهمید.
اولاً به فرمایش امیرالمومنین علیه السلام در وقوع هر ظلمی دو طرف شریک جرمند: یکی ظالم و دیگری مظلوم. محرومان و مستضعفان و بدبختها و بیچاره ها هم اگر این وضع را تحمل کنند در وقوع این ظلم شریکند و هنگامی که این معنا را درک کنند قاعدﺓًً لااقل بخشی از آنان تحمل نخواهند کرد و به پا خواهند خاست. چرا که قبول ظلم عموماً به خاطر نادانی و بی توجهی و بی مسئولیتی است و باور اینکه چاره ای نیست و چسبیدن به زندگی حقیر با وجود حقارت و ذلت بی حد و حصر.
ثانیاً در جرائم و مظالم اقتصادی از یک طرف استثمارگر است که معمولاً تا حدودی هوشیار است و حقه باز و فریبکار؛ و از طرف دیگر استثمار شده ها که عموماً ساده لوح و گول خور و نادانند. به محض اینکه کمی هوشیاری و بیداری در فردی یا اجتماعی یا جماعاتی حاصل شود دیگر به راحتی نمی توان آنها را استثمار کرد و دوشید. و این بیداری و هوشیاری در ملتهای عالم دارد بروز می کند.
ثالثاًً جرأت و جسارت مقابله. معمولاً احساس خطر و ترس از درگیری، فلج کننده تر و گرفتاری آفرین تر است تا مقابلة واقعی با خطر و مهلکه. امروز دنیا به جایی رسیده است که بخشی از گرفتاری ها کاملاً ملموس و محسوس شده و لذا آمادگی برای بپاخاستن و مقابله بیشتر شده است.
رابعاً الگویی مانند ایران و حزب الله لبنان و حماس هر روز به مردم دنیا نشان می دهد که هم می توان مقاومت کرد و هم توان انسان بسیار بیش از این تصورات ماست و هم قدرت دشمن بسیار کمتر از آنچه است که تظاهر می کند. در واقع تاکنون هیبت ابرقدرتی کار می کرده است که دیگر شکسته شده و در حال فروریختن است.
و خامساً مردم جهان هم حضور، وجود خداوند و صاحب الزمان و نیروهای غیبی و ایمان مردم را دارند حسّ می کنند. و باش تا صبح دولتش بدمد.
شمس الدّین رحمانی
پاورقی:
۴ – روزنامه همشهری؛ ۱۹/۶/۷۷؛ ص ۴
۵ – کیهان؛ ۲۳/۱۰/۸۵؛ ص ۱۵
ثبت دیدگاه