امام حسین (ع) خطاب به اصحاب و یاران خود فرمود:
«ای یاران من! می بینید که چگونه بلا و شدّت بر ما وارد گردید. همانا راه و رسم روزگار وارونه شد و صورت کریه و زشت آن پدیدار گردید، و از نیکویی و معروف چیزی مگر بسیار ناچیز و فریبنده ـ به جای نمانده است و بر این برگشتگی خود ادامه داد، زیستن در این روزگار سخت ناگوار است. آیا نمی بینید که کسی به حق عمل نمی کند و برای باطل انتهایی نیست؟
در چنین وضعی یک مرد خدا باید لقای پروردگار خود را آرزو کند، و من در این شرایط مرگ را جز سعادت و زندگی با ستمگران و ناپاکان را جز ذلّت و ننگ نمی بینم.»
«إِنَّهُ قَد نَزَلَ بِنا مِنَ الأَمرِ ما قَد تَرَونَ، وَ إِنَّ الدُّنیا قَد تَنَکَّرَت وَ تَغَیَّرَت وَ أَدبَرَ مَعرُوفَها وَاستَمَرّت جَذّاءَ، وَ لَم یَبقَ مِنها إِلّا صُبابَۀٌ کَصُبابَۀِ الإِناءِ، وَ خَسیسُ عَیشٍ کَالمَرعی الوَبیلِ، أَلا تَرَونَ إِلَی الحَقِّ لایُعمَلُ بِهِ، وَ إِلَی الباطِلِ لا یُتَناهی عَنهُ، لِیَرغَبَ المُؤمِنُ فی لِقاءِ رَبِّهِ مُحِقّاً، فَإِنّی لا أَرَی المَوتَ إِلّا سَعادَۀً وَالحَیاۀَ مَعَ الظّالِمینَ إِلّا بَرَماً.»
ثبت دیدگاه